شنبه,21 فروردين 1400
ورود

ورود

نام کاربری / ایمیل
رمز عبور
ذخیره سازی اطلاعات

  تماس بگیرید: 09331339899  اینستاگرام: sakeneravan.ir@

پیام آوری از دریا

نگاه به پدیده پیامبری، یکی از ستون های اعتقادی همه ادیان الهی است.

نگاه سنتی این است که خدا، برای هدایت مردم پیامبری را مبعوث می کند و پیامبر پس از بعثت، مانند یک نامه رسان صادق و امین، پیام های خدا را می گیرد و به مردم انتقال می دهد.

به دلائل متعدد این نگاه قابل دفاع نیست. گرچه بسیاری از دینداران در سراسر دنیا، این نوع نگاه را تنها نگاه ممکن و محقق از پیامبری می دانند.

این نوع نگاه به پدیده بعثت، در درون خود حاوی بذر شرک است. چرا که خدای این نگاه، خدائی است که در آسمان ها ساکن است و از آنجا در حال اداره کردن جهان است. چنین خدائی در آسمان ها حضور  بیشتری دارد تا در زمین لذا برای هدایت زمینیان اقدام به ارسال رسول می کند.

نگاه مولانا این نیست. در چشم مولانا و سایر عارفان، نسبت خداوند، با کل جهان یکسان است. گویا دریائی هست که همه جهان در آن غرق است.

به این ابیات دقت کنید: 

در دل مردان شیرین جمله تلخی‌های عشق

جز شراب و جز کباب و شکر و حلوا نبود

این شراب و نقل و حلوا هم خیال احول است

اندر آن دریای بی‌پایان به جز دریا نبود

یک زمان گرمی به کاری یک زمان سردی در آن

جز به فرمان حق این گرما و این سرما نبود

در این نگاه، زن و مرد و پیر و جوان، جاندار و بی جان، ذره و صخره، همه جلوه و پرتو او هستند. 

از آیت الله حسن زاده آملی منقول است که می گوید: سال ها می گفتیم خدا کو؟ اکنون می گوئیم جز خدا کو؟

دریائی بیکران را در نظر بگیرید که در اعماق این دریای بی حد و کنار بعضی از قطرات آب، گمان می کند که کسی هستند. این توهم کس بودن، منجر به نزاع ایشان و فراموش کردن اصل خود یعنی دریا می شود.

گاه گاه، بعضی از قطرات در میان همان قطرات توهم زده، بیدار می شوند و پی می برند که اصلشان آب است و همان دریا هستند. گاه این بیداری، چنان برای ایشان روشن است که گویا زبان دریا شده اند. به سایر قطرات می گویند دست از نزاع بردارید. آرام شوید و به خود بنگرید. ببینید که آبید و غرق در آب. به اصل خود رجوع کنید. دریا را بپرستید نه توهم قطره ای خود را.

این قطرات بیدار شده، همان پیامبران مبعوث شده هستند.

بعثت، مانند انتصاب یک نامه رسان نیست. مانند بیداری است. 

دریا، دریاست. توهم قطره ها، قطره ها را محدود می کند نه دریا را. پیامبر قطره ها، ایشان را به ذات دریائی شان فرا می خواند. 

بعثت، از درون پیامبر می جوشد نه از بیرون او. 

مهمترین دعوت همه پیامبران، بازگشت به ذات دریائی خویش است.

تا من و تو ها همه یک جان شوند

عاقبت مستغرق جانان شوند.

 

 

 

 

 

کلیک: 98 بار - بروزرسانی در سه شنبه, 30 ارديبهشت 1399 18:20
رای شما

دیدگاه خود را ارسال نمایید