شنبه,21 فروردين 1400
ورود

ورود

نام کاربری / ایمیل
رمز عبور
ذخیره سازی اطلاعات

  تماس بگیرید: 09331339899  اینستاگرام: sakeneravan.ir@

از خودت شرمنده نباش

.

نظرت نسبت به خودت چیست؟

متاسفانه نظام تربیتی که بر جامعه غالب است و ما نیز تحت آن نظام تربیت می شویم، کاملا به مقایسه کردن وابسته است. گویا مقایسه، مانند نخی است که اگر پاره شود، این جامعه از هم گسیخته می شود.

در باره پدیده «مقایسه» در فرصتی دیگر باید صحبت کنیم. 

ما یاد گرفته ایم و عادت کرده ایم که خود را با دیگران مقایسه کنیم. از نظر قیافه، اندام، لباس، ثروت، نام، شهرت، مدرک تحصیلی، جایگاه اجتماعی، تعداد فالوور، تعداد لایک های هر پست و هزاران مورد دیگر که شاید شما بهتر از من بدانید.

نتیجه این مقایسه گاه برای ما لذت بخش است. به این صورت که می بینیم در فلان زمینه، از فلان کس جلو زدیم. برای لحظاتی، گویا در یک نبرد پیروز شده ایم. احساس شادی می کنیم.

اما در مواردی هم احساس ضعف و شکست و سرافکندگی می کنیم. بخصوص اگر آن مورد،چیزی باشد که نتوان به راحتی یا در کوتاه مدت آن را تغییر داد. مثل فرم صورت و قیافه، اندام یا میزان ثروت

در این موارد گویا از این که چنین هستیم، شرمنده ایم. گویا در مقابل دیگران، احساس ضعف و فروتر بودن می کنیم.

این احساس، منشاء یکی از تلخکامی های مهم ما در زندگی است.

چه باید کرد؟

در این باره بسیار می توان سخن گفت.

اکنون می خواهیم دیدگاه خاصی را تجربه کنیم.

نگاه کردن به خود به عنوان نقاشی یا کاردستی خدا.

وقتی که از خودت احساس شرمندگی داری، وقتی خودت را ناکافی، نالایق و فرودست به شمار می آوری، به این معناست که آن نقاش را که این طرح را زده است، ناوارد و ناشی می دانی. گویا او نمی توانسته است بهتر از این نقاشی کند. او نمی تواند بهتر از این دنیا را اداره کند. 

رفتن به دامان طبیعت و تأمل کردن در شگفتی های آفرینش، نگاه به آسمان ها و عظمت کیهان، غور در فیزیولوژی بدنمان، ما را به این می رساند که آن نقاش ازل، مهارتی فوق تصور دارد. پس اگر من در موقعیت فعلیم هستم، اگر این قیافه را دارم، اگر این میزان ثروت و شهرت را دارم و هزار اگر دیگر، این نقطه، دقیقا جائی بسیار نیکو در نقاشی عظیم کیهان است.

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت

آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد (حافظ)

از امروز با خودت بگو شرمنده بودن از خودم، یعنی کفر به آفریننده من

او عالی ترین معمار هستی است پس مرا هم نیکو آفرینده است

دقت کنیم که با ابزار مقایسه، نمی توانیم از شر مقایسه رها شویم. نگوئیم اگر از فلانی ها کمتری، عوضش از فلانی ها بیشتری.

نه. بگو اینجا که اکنون هستم، جای من است. نه بهتر از کسی نه فروتر از کسی. تنها و تنها جای من است. این مکان، با کلیت و تمامیتش، مخلوق خالق است. پس چرا شرمنده باشم؟

 

 

 

کلیک: 95 بار - بروزرسانی در جمعه, 09 خرداد 1399 17:51
رای شما

دیدگاه خود را ارسال نمایید