شنبه,21 فروردين 1400
ورود

ورود

نام کاربری / ایمیل
رمز عبور
ذخیره سازی اطلاعات

  تماس بگیرید: 09331339899  اینستاگرام: sakeneravan.ir@

خانه دوست کجاست؟

به دشمن می زنی یا به دشمنی؟

در باره نحوه مواجهه با ناهنجاری های موجود اجتماعی از من پرسیده بودند.

وقتی که در سال شصت و پنج #عباس_کیا_رستمی فیلم  #خانه_دوست_کجاست؟ را ساخت.

آن موقع کشور ما درگیر #جنگ با صدام بود و کسانی مثل #ابراهیم_حاتمی کیا فیلم هائی در مورد #جنگ و #جبهه می ساختند.

این سوال مطرح شد که در شرایط فعلی، آیا جای آن نیست که #کیارستمی هم فیلمی در باره جنگ و #رزمندگان #ایرانی بسازد؟

گویا کیارستمی پاسخی نزدیک به این داده بود: فیلم هائی مانند خانه دوست کجاست، باعث می شوند ما بی نیاز از جنگ شویم. راه گفتگو و صلح برایمان آشنا تر از راه جنگ شود.

شبیه به این مورد بین #شاملو و #سپهری نیز رخ داده بود. برخی می گفتند با توجه به اوضاع مملکتی، چرا #سهراب_سپهری بر خلاف شاعران و روشنفکران آن زمان، چیزی در #نقد_حکومت نمی سراید؟

پاسخ، شبیه بالاست. کسانی مثل شاملو معتقد بودند باید با حکومت پهلوی مبارزه کرد ولی سپهری، درد انسان داشت. نه نوع خاصی از حکومت.

به عبارت دیگر، اگر نگاهی که سهراب #سپهری به جهان داشت، فراگیر شود، مسائل ما به صورت ریشه ای حل می شود. به جای آن که در پی مغلوب کردن دشمن باشی، دشمنی را برمی اندازی.

در این نوع مواجهه «من یا هویت» نمی تواند خودنمائی کند. از این رو مطلوب بسیاری از انسان ها نیست. سپهری یا کیارستمی را افرادی می دانند که در سر در لاک خود فرو برده اند و عمدا خود را به غفلت زده اند. حال آن که آن ها نمی خواستند به یک طرف از دو طرف نزاع ملحق شوند. می خواستند دیدگاهی متعالی تر را به انسان ها هدیه دهند که در آن نزاع، جای خود را به گفتگو می دهد.

#مولانا در #دیوان_شمس می گوید:

پس ز نومیدی بُوَد کان کور بر درها رود

داروی دیده نجوید. جمله ذکر نان کند

یعنی آن فرد نابینا به در خانه مردم می رود و نان گدائی می کند. چون از #بینا شدن خود #ناامید شده است. اما اگر هنوز #امید ی به معالجه چشم خود داشت، به جای نان و پول، داروی چشم و چشم پزشک طلب می کرد.

کنایه از این که بیشتر مردم نیازهای ظاهری خود را می بینند و از حل ریشه ای مسئله غافل می شوند. حل ریشه ای آن است که انسان، بینا شود.

مولانا، متخصص بیدار سازی ماست. نه ثروتمندمان می کند نه فقیر. چشم ما را به روی #حقیقت باز می کند.

در جامعه ای که مردمان آن دغدغه حقیقت داشته باشند، برخی مسائل اصلا رخ نمی دهد تا بعد ما بخواهیم آن ها را حل کنیم و این سوال مطرح شود که تا کجا باید پیش رفت؟ آیا باید برای حل این مسائل از جانمان هم بگذریم یا نه؟

از جانت بگذر. اما برای #بیداری نه برای نان.

کلیک: 122 بار - بروزرسانی در دوشنبه, 30 تیر 1399 18:48
رای شما

دیدگاه خود را ارسال نمایید